Eşek değilse...

Yatağa yattığında düşünüyordu. Aklından geçenlere cevap vermekte zorlanıyordu kimi zaman.. 

Bu bir oyun muydu? Buna net bir cevap veremese de biliyordu ki bu sefer kartları tamamen açmıştı.. İlk defa böyle bir şey olmuştu. Belki direkt söylememişti ama aslında her cevabı tek bir yere çıkıyordu. Şakayla karışıkta olsa duygularını anlatmaya çalışmıştı sürekli.. Her imasının altında da aynı şey yatıyordu aslında. Adeta anlamamak için aptal olmalıydı.

İnsanların kafalarının içinde aslında gerçek anlamda neler geçirdiklerini bilmeyi bir kez daha istedi. O zaman hayat gerçekten çok kolay olurdu galiba... Hayatın cilvelerinin ne anlamı kalırdı o zaman değil mi?

Sonra aklına son okuduğu kitabın son sözü geldi.. Yazar "Ben bu kitabı yazarken kendimden bir şeyler kattım umarım sizde okurken kendinizden bir şeyler bulursunuz." diyordu. 

Düşündü acaba o da ona yazdıklarımı okuyunca kendinden bir şeyler bulmuş muydu diye? Aslında bir tek adı eksik gibiydi yazdıklarında. Onu anlatıyordu, onu özlüyordu sürekli ve ayrılık denen şeyden nasibini aldığını hissederek yazıyordu. Bu yüzdendi belki de hep bir melankoli hali...

Birisinin sizinle ilgili, size duygularını yazıp kimseden utanmadan, gizlemeden yazması insana kendisini nasıl hissettirir diye içinden geçirdi? Daha önce kendisi yaşamamıştı böyle bir şey oyüzden merak etti... Sonra gülümseyerek 'herhalde eşek değilse mutlu olur insan' diye kendi kendine söylendi.. 

Sahi acaba ne hissetmişti okuyunca?

İstanbul'da Sonbahar

Ver elini sevgili, 

Yada tut elimden.... 

İstanbul'da sonbaharı birlikte yaşayalım. Birlikte karış karış gezelim, görelim sonbaharın bin bir tonunu bu şehirde. 

Galata'dan Kadıköy'e, Adalar'dan Kız Kulesi'ne Beşiktaş'tan Ortaköy'e Bebek'e gezilmedik yer bırakmayalım el ele verip.. 

Gülerek yaşayalım yine eskisi gibi.. Dalga geçelim hayatla bir bir.. Ne varsa canımızı sıkmaya, bizi üzmeye çalışan şey bizi etkilemesine izin vermeyelim. Biz onları üzelim. Bilirsin ya birlikteysek hiç bir engel tanımayız biz.. Yeter ki birlikte olalım.. 

Senden öğreneceğim çok şey var, hep derdim ya. Hayatla dalga geçmeyi sen öğrettin bana ilk, unuttun mu? Daha öğretemediğin şeyler için kal yanımda.. Çok iyi bir öğrenci olacağım ben söz veriyorum sana. ^_^

Bilirim ki İstanbul'u yalnız sevemezsin sen. Yalnız kalmak istemezsin o koca şehirde. Zaten benimki de laf.. Kim ister ki yalnız kalmayı, yalnızlığı... Evet seviyormuşuz gibi yapıyoruz belki.. Ama gerçek öyle mi?! 

Kim istemez güveneceği birinin olduğunu bilmeyi?! İyi kötü ne varsa paylaşabileceği yada gece en son onu düşünürken uyuyakalmayı?! En önemlisi de sevip, aşık olmayı kim istemez ki?!

Şanssızlık vurdu evet bizi de.. Bizde çabuk kırıldık, incindik belki kim bilir... Çıkan bir rüzgarla darmaduman olduk yada adı her neyse.. 

Tut elimden sevgili. Tut ve bir daha hiç bırakma..  

http://www.youtube.com/watch?v=xys1XBKUDck

İncir reçeli güzeldir...

"Hayat bazen özür dileyecek 5 saniyeyi çok görür sana.."

Güzel olan hiç bir şeyden kaçmayın.. Güzel olan şeylerin kıymetini bilin ki hayatta mutlu olmak için sebep aramak zorunda kalmayın..

Hayatta hep ufacık şeylerden mutlu olabilmeyi öğretti annem bana.. Ne olursa olsun mutlu olabilmeyi.. Yalnız kaldığında kendi kendine yetebilmeyi öğrendim ben... Belki de kendi kendimi oyalamayı, bilemiyorum...

Ama şunun farkındayım ki "Hayatta en pahalı şey, aldığımız nefes".. Eğer bunun farkında değilsen, sen zaten olmamışsın be çocuk... Alman gereken uzun bir yolun sadece başındasın.. 

Yaşıyorsak her sorunun çözümü illa ki olur.. Biz bu çözümü beğeniriz beğenmeyiz orası ayrı.. 

Peki ya ayrılıklar neden var? Neden insan çok sevdiği birinden ayrı kalmak zorunda kalır? Belki de bu biz insanların uydurmasıdır, olamaz mı? 

Seviyorsan git,konuş. Seviyorsan gururun engeline takılma. Seviyorsan açık açık söyle. Yarın çok geç olmadan, keşke demeden söyle. Açık ol, dürüst davran ki karşındaki de sana güvensin, sevgine inansın. Tabi en başta kendin ol.. 

"En zor ayrılıktır hala nefes alan birinden ayrılmak... Ölmediyse eğer anlamsız ayrılık..."

Çok çooook uzun zaman oldu yazmayalı. İtiraf etmem gerekirse özlemişim yazmayı ^_^

Neden yazmadığım sorusuna gelince aslında pek çok yanıtım var gibi ama yok gibi de.. Çünkü hepsi daha çok birer bahane gibi..

Neyse geriye bakmanın pek bi yararı yok kimseye artık fırsat buldukça yazmaya çalışmaya karar verdim.

Bu aralar aslında işsizlik probleminin yanında hayatın bize sunduklarıyla da başa çıkmaya çalışıyorum. Ne kadar başarılıyım bu konuda tartışılır..

Karşımdaki insanları kendim gibi görüp, değer veriyorum. Peki insanlar bunu ne kadar hak ediyor?! Yada gerçekten hak edenler var mı?!

İyi niyetin elinde patlaması var bide..

Her şeyi anlamak mümkün olmuyor ne yazık ki..

Bazen birdenbire her şey tepetaklak olabiliyor. Olduğu gibi kabullenebilmek en doğrusu.. Çok irdelemeden hayatın sizin içinde akmasına tekrar izin verebilmek önemli. Tabi en önemlisi bunu söylemekten ziyade uygulayabilmek.

Bundan sonra yaşanan hayal kırıklıklarının minimum olması dileğiyle.. Şu an mutlu olmak, şimdinin tadını çıkarabilmeyi öğrenmek temennisi ile...

Bide şu şarkının tınısı beni rahatlatıyor gibi. Paylaşmak istedim..

https://www.youtube.com/watch?v=BnzbJRXg9Dc

Güzel bir hafta sonu geçirelim inşallah!

Ben yoruldum...

Ben mi? Hiç iyi değilim.. İyilik bugünlerde bizim bu taraflara pek uğramıyor.. Aksine dağıtıp geçiyor ne varsa....

Bu nasıl bir şanstır, kaderdir?! Neden hep beni bulur terslikler, neden pürüzler bana denk gelir ki?!

Evet yine hayal kırıklığı.. Allah'ım sana yalvarıyorum beni başarısızlıkla sınama, lütfen! 

O kadar çalış çabala bir anda püf... Bir bakıvermişsin elinden uçup gitmiş her şey sen yine kendine kalmışsın.. Hani bir tabir var ya "sıfıra sıfır elde var sıfır" tam olarak bu durum için kulanılıyor olsa gerek. 

Bugün yaşananlar kabus olsun ve ben artık uyanayım lütfen. Daha fazlasını kaldırmam mümkün değil çünkü.. 

Emeğimi ziyan edenlere hakkımı asla helal etmeyeceğim.. 

Allah'ım sen bana güç kuvvet ver bugünleri atlatmama yardım et...

Ha bide bana lütfen yapmak istemediğim şeyleri yaptırmaya zorlamaya çalışmayın. Boş ısrar ne size bir şey kazandırır ne bana.. Oyüzden en iyisi beni kendi halime bırakın. Ya da yanımda olacaksınız da ısrarcı olmayın.

Bende böyle biriyim işte..

Bide şu an çalan şarkıda geçen söz tam benlik... "Hayat senin benle ne zorun var?!"

İyi geceler geçirmeniz dileğiyle...

Rüya....

Rüya... 

Kimilerinin görmek için sabırsızlanıp erkenden uyuduğu kimilerinin ise geçmişi hatırlattığı için kaçmak için çabaladığı o şey...

Rüya'nın isminin konuluşu ise tüm aile fertlerince dilden dile dolanan o muhteşem hikayede gizliydi.. Annesi ve babasının aynı rüyayı görmesiyle başlamıştı. İlk başta kimsenin birbirine anlatmadığı bu rüyadan sonra herkesin aklına yeni dünyaya gelecek bu güzel bebek için tek bir isim yer edinmişti. Rüya...

Aslında Rüya'nın annesi babası öylesine güzel bir evlilik yapmışlardı ki tıpkı bir rüya gibi... Rüya'nın hayatınında böyle olmasını nasıl da içten isterdi annesi.. 

Rüya o gece irkilerek uyandıktan sonra bu hikayeyi hatırlamıştı.. Yüzünde engel olamadığı o tebessümle aynada kendisine bakarken aslında aklından neler geçtiğini o bile şaşırmıştı. 

O güne kadar hayat onun için acımasız davranmıştı.. O da bunun farkındaydı. Ama biliyordu güzel günlerin gelecekte bir yerlerde onu beklediğini. Belki de bu ümitti onu hayata daha sıkı bağlayan. Yaşadığı andan mutlu olması gerektiğini hatırlatan..Filmlerde, romanlarda hep öyle olmuyor muydu hem? Hep hüsrandan sonra güzel günler kapının ardından göz kırpmıyor muydu? Neden olmasın diye geçirdi içinden. Neden benimde onlar gibi bir hayatım olmasın?!

Çevresinde herkes ya gerçekten çok mutluydu yada bu mutluluk oyununu çok güzel oynuyorlardı. Kimilerinin rollerini çok iyi sergilediğinin farkındaydı, evet ama ya diğerleri? 

Rüya gerçekten yaşayarak tatmak istiyordu aşkı.. Tıpkı önceden yaşadığı gibi.. Sahi geçmişte nasıl bir aşıktı o? Aptal aşık olmuş muydu? Sonra durup kendine sordu:
-"Platonik bir aşık ne kadar aptal olabilir ki?" diye... 

Geçmişin defterini dürmüştü.. Geçmiş ona sadece acı veriyordu.. Yalnızca hayatına giren o insanlara kızmıyordu elbette.. En büyük hata kendisinindi. 

"Geçmiş geçmişte kalmıştır" diyerek baş ucunda duran suyu  aldı. Bir yudum içtikten sonra güzel günler için tekrar dua etmeye başladı.. Uyumadan önce dua etme alışkanlığı çocukluğundan gelmekteydi.. Her seferinde uyuyakalırdı dua ederken.. Yine aynısı olmuştu.. 

İyi uykular.....

Hayat=B*k

Bu yaşıma kadar hiç bir şeyi çabalamadan elde edemedim ben.. Hiç bir şey şans eseri yada tesadüfen benim olmadı... Her şey için herkesten çok çabaladım istediğime ulaşabilmek için. Hatta kimi zaman çok çabalamama rağmen yinede elde edemedim.. Bu hayatın beni belkide sınama şekli bilemiyorum ama ben gerçekten çok sıkıldım ve bunaldım... 

Önümüzdeki aylarda mezun olucam üniversiteden ama sonra ne olacak hiç bir fikrim yok.. Kpss'ye hazırlanıyorum bir taraftan.. Okulla birlikte yürütülmesi dehşet zor orası ayrı.. 

Hayatımda bazı şeyleri gerçekten çok istedim.. Gerçekten içten istedim.. Pek çok şey olmadı... Hakkımda hayırlısı olan buymuş demek ki deyip kabullenmeye çalışıyorum ama bazen bu kabullenme işini de yapamıyorum sanrım.. Ne yapmam gerektiğini bilmiyorum daha ziyade.. Bir şey oluyor ve benim moralim komple alt üst oluyor.. Tüm motivasyonumu kaybediyorum.. 

Hayatımda zaten şu sıralar yolunda giden ne var ki? Ben ne bekliyorum?! Ders olsun, ilişki olsun, arkadaşlarımla ilgili olsun tepetaklak gelmiş gibi her şey.. Evet ufak şeylerden mutlu oluyorum, olmaya çalışıyorum ama insan bazen o küçük şeylerin biraz büyümesini istiyor.. Sizde istemiyor musunuz?!

Neyse...

Şu an ne hissediyorum, nasıl bir ruh hali içindeyim gerçekten bilmiyorum.. Tek bildiğim gerçekten SIKILDIĞIM!

Her şeyden, herkesten üstelik.. İnsanlar ya beni anlamıyor yada ben kendimi anlatamıyorum, anlatmakta yetersiz kalıyorum...

Bazen öylesine özlüyorum ki eski günleri..

Napmam gerektiği konusunda da bir fikrim yok.. Şu aralar yaşamak için yaşıyor gibiyim.. Günü kurtarma çabası belkide...

Yorgun, bitkin, kırgın hissediyorum kendimi.. Elimden olmadan insanlardan uzaklaşıyorum. Belkide çok doldum ve bu yüzden böyle hissetmem bilmiyorum ama yalnızlığı tercih ettim sanırım ben...

Yazmak istediğim o kadar çok şey var ki.. Beni boğazıma kadar sıkan, düğümlenip kalan pek çok şey...
Yazsam ne değişecek ki... Ben yine aynı şeyleri hissetmeye devam edeceğim nasılsa..

Melankoli ve bunalım kokan bir akşamdan herkese iyi ve mutlu akşamlar....

Hamamönü-Ankara

Açınca fark ettim yazmayalı ne kadar da uzun zaman olmuş.. Ha bugün yazayım ha yarın derken zaman akmış, yazılacaklar yığınla birikmiş..

Bugün asıl yazma isteğimi uzun zaman sonra gittiğim Ankara Hamamönü'ne boçluyum aslında..

Kpss kursundan arkadaşlarımla sabah kahvaltısını bugün Hamamönü'ne gittik.. Hazır kurs tatilken planları yapıp bu fırsatı değerlendirelim dedik.. İyi ki de öyle yapmışız.. 

Hava geçen hafta içine göre yağmurlu ve soğuktu ama arkadaşlarla yapılan sıcacık sohbet her şeyi unutturdu.. 

Sabah öncelikle kahvaltı ile güne başladık.. Sabah kahvaltısı için Bahçem Cafe'ye gittik.. Şiddetle tavsiye ederim kahvaltı tabağı ve kaşarlı menemenini.. Bu leziz tatları denemelisiniz.. Pişman olmayacağınızı sanıyorum.. Üstelik fiyatları da oldukça hesaplı.

Ardından Tahtakale Kahvecisi bir sonraki durağımız oldu. Aslında ilk başta kumda Türk kahvesi içmeyi düşünüyorduk. Sonrasında tavsiye üzerine dibek Türk kahvesini denedik.. İçinde pek çok şeyi barındıran bu kahve sizi kendine hayran bırakıyor.. 

Bu arada unutmadan Mehmet Akif Ersoy müzesini de oraya kadar gitmişken tabi ki ziyaret ettik..

Bugün benim için güzel bir o kadar da yorucu geçti.. 

Bu da bizden bi kare.. Birimiz eksik ama....

Bazen kendime soruyorum neden ben bu kadar iyi niyetliyim diye?! Hatta kendime bazen kızıyorum da bu yüzden...

Mesela kimseyi kırmak istemiyorum. Birinin bana ihtiyacı mı var, ben hooop ordayım... O kişiye destek olmak, kendisini yalnız hissetmesine engel olmak için.. 

Peki ya benim ihtiyacım olduğunda?! 

Bu kişiler yanımda olur mu?! Benim elimden geleni yaptığım gibi onlarda bana destek olurlar mı acaba?! 

İç sesime bu konuda kulak verecek olursam bana "hı hı benim saftiriğim sen saf saf düşünmeye devam et" diyor...

Çok düşünüyorum mesela.. Belki de haddinden fazla.. Değmeyecek kadar çok...

Sevdiğim zaman çok seviyorum mesela... Fazlasıyla değer veriyorum... Hak etmeyeceklere hemde...

Kin tutamıyorum en basitinden.. İnsanların kötü yanlarını görmek istemiyorum belki de...

Küs kalamıyorum kimseyle.. Unutuyorum...

01.01.2014

Herkese musmutlu yıllar :)

Bugün yeni yılın ilk günü... Ankara'da hava o kadar güzel görünüyor ki insanın baktıkça içi açılıyor resmen... Adeta bahar havası gibi... 

Dün gece yılbaşıydı bilindiği üzere.. Ben malum bu yıl KPSS'ye hazırlanıyorum bir taraftan da okulu yürütmeye çalıştığım için yorucu geçiyor.. Haftaya finaller başlayacağından dışarı çıkmayı gözüm yemedi açıkça.. Zaten kurstan mütevellit okulu iyice boşlamış durumdayım.. Durum böyle olunca bu yıl başını evde geçirmeye karar verdik.. 

Ben ders çalışmayı düşünüyordum aslında ama düşündüğüm gibi olmadı :) İyi de oldu aslında bu yılbaşı çok eğlenceli ve unutulmaz oldu benim için... 

Kısaca dün geceden bir kaç kare paylaşmak istiyorum sizinle... 

Önce annemle bir güzel soframızı donattık.. Ardından babam artık ustası olduğu çiğ köfteyi yaptı.. Gerçekten çok lezzetliydi.. Sonra tombala, kuruyemiş, yeni yıl pastası, sohbet muhabbet derken sıra hediyelere geldi...
İşte en sevdiğim an :) Bu yıl aldığım birbirinden güzel yeni yıl hediyeleri için çok teşekkür ederim ama bu pandifler benim için çok anlamlı oldu...

Annemin bana yeni yıl hediyesi olan bu pandifler öyle çok hoşuma gitti ki dayanamayıp burada paylaşmak istedim.. Üzerindeki kalpler de muhteşem :) 

2014 yılının hepimize güzellikler getirmesini diliyorum.. Umarım yeni yılda gönlünüzden geçenler bir bir hayatınızda da yerini almaya başlar.. Sağlık, mutluluk, başarı, tabi olmazsa olmaz para ve aşk dolu bir yıl bizimle olsun... 

İyi seneler.....