Öylesine...

Bazen tanımadığınız,sesini dahi duymadığınız sadece bir sefer gördüğünüz insanlar öyle yakın geliyor ki insana.. Gördüğünüz anda yanlarına gidip içinizdekileri dökme isteği kabarıyor insanda.. Hayat ne garip.. 

Gün oluyor ki yanınızdaki, tanıyorum dediğiniz insana bile güvenemeyeceğiniz anlıyorsunuz yada kafanızın içinde acaba soruları dönmeye başlıyor..O sorular dönmeye başladı mı bırakın zaten gerisini, yaşanmışlıkları, özlemleri, acıları, ne varsa onu size hatırlatan... Çünkü gün gelecek ve anlayacaksınız o acaba dediğiniz günün aslında sizin için dönüm noktası olduğunu.. Evet bunu anlamak zor olacak belki, bunu anlayana kadar geçen sürede acı çekeceksiniz, belki geceler size düşman olacak, her an hatta herşey size onu hatırlatacak ama yine de dik durmak zorunda olduğunuzu kendinize hatırlatacaksınız, hatırlatmalısınız.. Gerçekten zaman herşeyin ilacı.. Yaşayan için o zaman geçmek bilmese bile...

Çoğu zaman duygusal veriyorum kararlarımı.. Bu bariz olan şeyleri görmeme engel olabiliyor hatta.. Ama değişemiyorum, değiştiremiyorum.. Kolaya kaçıp, yapım bu demek de istemiyorum ama diğer taraftan elimden de birşey gelmiyor ne yazık ki.. Mantığımı ön plana çıkartıp, karar vermeyi öğrenebilsem keşke bende.. İnsanları ilk tanıdığımda hemen güvenemiyorum. Ama güvendiysem de güvenimin boşa çıkması işte o beni bitiren hatta mahveden.. Keşke her zaman doğru kişilere güvenmeyi becerebilsem...