İstanbul'da Sonbahar

Ver elini sevgili, 

Yada tut elimden.... 

İstanbul'da sonbaharı birlikte yaşayalım. Birlikte karış karış gezelim, görelim sonbaharın bin bir tonunu bu şehirde. 

Galata'dan Kadıköy'e, Adalar'dan Kız Kulesi'ne Beşiktaş'tan Ortaköy'e Bebek'e gezilmedik yer bırakmayalım el ele verip.. 

Gülerek yaşayalım yine eskisi gibi.. Dalga geçelim hayatla bir bir.. Ne varsa canımızı sıkmaya, bizi üzmeye çalışan şey bizi etkilemesine izin vermeyelim. Biz onları üzelim. Bilirsin ya birlikteysek hiç bir engel tanımayız biz.. Yeter ki birlikte olalım.. 

Senden öğreneceğim çok şey var, hep derdim ya. Hayatla dalga geçmeyi sen öğrettin bana ilk, unuttun mu? Daha öğretemediğin şeyler için kal yanımda.. Çok iyi bir öğrenci olacağım ben söz veriyorum sana. ^_^

Bilirim ki İstanbul'u yalnız sevemezsin sen. Yalnız kalmak istemezsin o koca şehirde. Zaten benimki de laf.. Kim ister ki yalnız kalmayı, yalnızlığı... Evet seviyormuşuz gibi yapıyoruz belki.. Ama gerçek öyle mi?! 

Kim istemez güveneceği birinin olduğunu bilmeyi?! İyi kötü ne varsa paylaşabileceği yada gece en son onu düşünürken uyuyakalmayı?! En önemlisi de sevip, aşık olmayı kim istemez ki?!

Şanssızlık vurdu evet bizi de.. Bizde çabuk kırıldık, incindik belki kim bilir... Çıkan bir rüzgarla darmaduman olduk yada adı her neyse.. 

Tut elimden sevgili. Tut ve bir daha hiç bırakma..  

http://www.youtube.com/watch?v=xys1XBKUDck

İncir reçeli güzeldir...

"Hayat bazen özür dileyecek 5 saniyeyi çok görür sana.."

Güzel olan hiç bir şeyden kaçmayın.. Güzel olan şeylerin kıymetini bilin ki hayatta mutlu olmak için sebep aramak zorunda kalmayın..

Hayatta hep ufacık şeylerden mutlu olabilmeyi öğretti annem bana.. Ne olursa olsun mutlu olabilmeyi.. Yalnız kaldığında kendi kendine yetebilmeyi öğrendim ben... Belki de kendi kendimi oyalamayı, bilemiyorum...

Ama şunun farkındayım ki "Hayatta en pahalı şey, aldığımız nefes".. Eğer bunun farkında değilsen, sen zaten olmamışsın be çocuk... Alman gereken uzun bir yolun sadece başındasın.. 

Yaşıyorsak her sorunun çözümü illa ki olur.. Biz bu çözümü beğeniriz beğenmeyiz orası ayrı.. 

Peki ya ayrılıklar neden var? Neden insan çok sevdiği birinden ayrı kalmak zorunda kalır? Belki de bu biz insanların uydurmasıdır, olamaz mı? 

Seviyorsan git,konuş. Seviyorsan gururun engeline takılma. Seviyorsan açık açık söyle. Yarın çok geç olmadan, keşke demeden söyle. Açık ol, dürüst davran ki karşındaki de sana güvensin, sevgine inansın. Tabi en başta kendin ol.. 

"En zor ayrılıktır hala nefes alan birinden ayrılmak... Ölmediyse eğer anlamsız ayrılık..."

Çok çooook uzun zaman oldu yazmayalı. İtiraf etmem gerekirse özlemişim yazmayı ^_^

Neden yazmadığım sorusuna gelince aslında pek çok yanıtım var gibi ama yok gibi de.. Çünkü hepsi daha çok birer bahane gibi..

Neyse geriye bakmanın pek bi yararı yok kimseye artık fırsat buldukça yazmaya çalışmaya karar verdim.

Bu aralar aslında işsizlik probleminin yanında hayatın bize sunduklarıyla da başa çıkmaya çalışıyorum. Ne kadar başarılıyım bu konuda tartışılır..

Karşımdaki insanları kendim gibi görüp, değer veriyorum. Peki insanlar bunu ne kadar hak ediyor?! Yada gerçekten hak edenler var mı?!

İyi niyetin elinde patlaması var bide..

Her şeyi anlamak mümkün olmuyor ne yazık ki..

Bazen birdenbire her şey tepetaklak olabiliyor. Olduğu gibi kabullenebilmek en doğrusu.. Çok irdelemeden hayatın sizin içinde akmasına tekrar izin verebilmek önemli. Tabi en önemlisi bunu söylemekten ziyade uygulayabilmek.

Bundan sonra yaşanan hayal kırıklıklarının minimum olması dileğiyle.. Şu an mutlu olmak, şimdinin tadını çıkarabilmeyi öğrenmek temennisi ile...

Bide şu şarkının tınısı beni rahatlatıyor gibi. Paylaşmak istedim..

https://www.youtube.com/watch?v=BnzbJRXg9Dc

Güzel bir hafta sonu geçirelim inşallah!